Najlepszy przyjaciel

Nie zawsze odnajdujemy porozumienie, czasem dochodzi do rękoczynów (oczywiście tylko z jednej strony, bo ja się za bardzo boję), ale czasami śpimy ze sobą, razem spacerujemy i przebywamy razem nawet w najgorszych momentach.


Pamiętam, że mama wtedy dopiero zdała prawo jazdy. To był prawie koniec roku szkolnego. Już praktycznie zapomniałam o umowie jaką zawarliśmy z rodzicami kilka miesięcy temu. Na szczęście rodzice nie. Wszystko działo się na moją korzyść.
Tak więc, mama powiedziała, że ma dla nas niespodziankę. jedenastoletnia ja i moja o sześć lat młodsza siostra byłyśmy w siódmym niebie. Jakie dziecko nie kocha niespodzianek? Pojechaliśmy ze świeżo upieczonym kierowcą niewiadomo gdzie. Na miejscu powitała nas znajoma mamy, jakaś obca kobieta i stado małych kuleczek wybiegających z pokoju.

Wtedy też przypomniałam sobie o tej naszej umowie. Jeśli skończę piątą klasę z wyznaczoną średnią, dostanę psa. I to nie byle jakiego! Miałam wrażenie, że z Lucky'm zaprzyjaźniliśmy się od razu. I nawet jeśli tylko ja tak myślałam, on musiał się z tym pogodzić, bo od sierpnia mieliśmy razem zamieszkać. Nie powiem, odważny krok, ale w końcu byliśmy najlepszymi przyjaciółmi na śmierć i życie.
Mówiąc szczerze, to był najlepszy prezent jaki dostałam.

Z wiekiem, co jest chyba normalne, przestałam nabierać chęci do jakichkolwiek interakcji z nim, bo jest to po prostu najwredniejszy (a przy tym najsłodszy) pies na świecie. Wszystko było idealnie, dopóki on dyktował kroki. Ale mimo wszystko, nawet nie dopuszczam do siebie myśli, że mogłoby go zabraknąć. Ten czworonóg doskonale wie, kiedy nie jestem w sosie. Przychodzi wtedy z podkulonym ogonem i zaczyna lizać wszystkie części mojego ciała.  To chodzące ADHD i zwyczajnie nie da się go nie kochać.

kredyt