"Już cię nie poznaję", czyli o tym jak to jest być zagubionym

Już od dawna nie widziałam

twojego uśmiechu

który nie byłby powodem do łez

Już od dawna nie widziałam

szczęśliwych oczu

nieokalanych opadniętymi powiekami

I płuca zaczynają pachnieć nikotyną

I serce zaczyna pompować alkohol

A mozg

zamiast snuć plany na przyszłość

rozmyśla nieustannie

o tych planach i marzeniach 

niespełnionych

Już od dawna nie słyszałam 

twego głosu

który nie drży przy każdej 

wypowiadanej sylabie

Już cię nie poznaję 

kiedy zerkam w lustro

~*~

To zaczyna się o wile prędzej, niż myślisz. Gubisz się stopniowo. Dzień po dniu, tydzień po tygodniu. Gubisz się w momencie wejścia do labiryntu. Ale zauważasz to dopiero, kiedy stajesz przed ścianą, w ślepym zaułku. I nie masz bladego pojęcia którędy wyjść. Zastanawiasz się w którym miejscu zbłądziłeś. Kiedy skręciłeś w lewo, gdy powinieneś w prawo. Więc się cofasz. Szukasz drogi, na własną rękę, bo wstyd się przyznać, że już siebie nie rozpoznajesz. Co pomyślą bliscy? Co na to chłopak? Jak to nie wiesz kim jesteś? 

A no nie wiem. Nie mam planów na przyszłość, ale mam po dziurki w nosie tych lekceważących spojrzeń, kiedy mówię o tym głośno. Więc wymieniam na poczekaniu milion zawodów, które mogłabym studiować po wybranym profilu w liceum. I to utwierdza mnie tylko w przekonaniu, że jestem sama i nie mam się do kogo zwrócić. Mimo, iż jest kilka innych osób, które mogą ci pomóc, ta jedna sprawia, że się zamykasz. I dalej gubisz. 

Najgorsza w tym wszystkim jest praca z terapeutami. Kiedy po raz tysięcznych powtarzasz, że nie wiesz co się z tobą dzieje. Nie potrafisz jej wytłumaczyć gdzie się znajdujesz. Bo jesteś zgubiony. Opadają ci ręce i czujesz to okropne, najgorsze na świecie uczucie bezradności.

Bo nie potrafisz znaleźć wyjścia.